آشنایی با CMM

« در سال1950 دو پيشرفت در عرصه اندازه گيري روي داد . يكي از آنها سيستم شبكه هاي انكساري ( Diffraction Gratings ) بود كه توانست اندازه گيري حركت محورها را با دقت بالايي انجام دهد و ديگري به كار بردن ياتاقان هاي خطي بدون اصطكاك در محور ماشين ها و كنترل اتوماتيك آن ها بود . اين مسأله به طراحي CMM ها انجاميد .ماشين هايي كه ميز آن ها قابليت حمل قطعات بزرگ را دارند و اندازه گيري را در سه محور متعامد انجام مي دهند . ماشين هاي اوليه يك گلويي داشتند كه يك Probe با دماغه مخروطي در آن نصب مي شد . محورها حركت مي كردند تا Probe روي سوراخي كه مختصات آن اندازه گيري مي شد قرار گيرد . سپس داخل سوراخ رانده مي شد و نيرويي كه توسط مخروط وارد مي شد به اندازه اي بود كه محورهاي كم اصطكاك امكان مركز شدن را مي يافتند . به اين ترتيب موقعيت سوراخ نسبت به مبدأ مشخص مي گرديد و بر روي شمارنده دكاتروني نمايش مي يافت . اين شمارنده بعدها با ديودهاي نوري تعويض گشت . همچنين پيشرفت هاي ديگري بر كارايي CMM هاي بزرگ افزود . يكي تعويض پراب هاي قبلي با پراب هاي تماسي (Touch Trigger) و ديگري كاربرد كامپيوتر در كنترل ، ثبت و پردازش حركت محورها بود . ماشين هاي امروزي از همان اصول پيروي مي كنند .

ادامه نوشته

شکل دهی انفجاری

روش هاي شکل دهي انفجاري :
روش هاي شکل دهي انفجاري بنا بر موقعيت گيري بار انفجاري نسبت به قطعه کار، به دو گروه تقسيم مي شوند.

روش stand off :
در اين روش بار انفجاري در فاصله اي از پيش تعيين شده نسبت به قطعه کار قرار مي گيرد و انرژي از ميان يک محيط واسطه مانند هوا، روغن، يا آب، انتقال داده مي شود. بسته به پارامترهاي پروسه پيک فشار در قطعه کار، از چند هزار psi تا چند صد هزار    psi تغيير مي کند.

روش تماسي (contact method) :
در اين روش، در حالي که انفجار رخ مي دهد، بار انفجاري در تماس مستقيم با قطعه کار نگه داشته مي شود. انفجار باعث به وجود آمدن فشار روي سطح فلز تا چند ميليون psi مي شود. (35000 Mpa)

ادامه نوشته